บทกวี : เชิญรับยา...
"คุณหมอครับ...ผมปวดท้อง
ปวดสมองสองมือปวดสันหลัง
จะเดินเหินก็หอบห้อยด้อยพลัง"
"เอ้า! มานั่งให้ตรวจสิคะคุณ!"
"ก่อนหน้านี้ไปกินอะไรผิด?"
"เปล่าสักนิดผมกินแค่หมูตุ๋น"
"ถ้าอย่างนั้นทำไมปวดท้องเป็นทุน
เอ้า! ไหนหมุนตัวด้วย ช่วยช่วยกัน"
"ทำไมข้างหลังลาย...เป็นหลายแผล
ไล่ตั้งแต่ท้ายทอยลงมานั่น
ทั้งแผลเป็นแผลปูดตุ่มหนองตัน
เป็นกี่วันมาแล้วล่ะคะคุณ?"
"ผมไม่รู้ผมเป็นมานานแล้ว
เจ็บเป็นแนวทั่วตัวมาทุกรุ่น
ปู่ของผมดีหน่อยไม่ค่อยพรุน
แต่เลือดผมสิคุกรุ่นลุกเป็นไฟ
แผลเหวอะหวะพุพองสมองร้อน
หลับตานอนราวกับหัวจะไหม้
กระเพาะบีบแสบร้อนเกินบอกใคร
จนอยากหยุดหายใจไปตรงนั้น"
"เอายานี่ไปกินนะ
เดี๋ยวก็จะหายดีไม่ชักสั่น"
"แล้วตกลงผมเป็นโรคอะไรกัน"
"กินทุกวันตามเวลาแค่นั้นพอ"
"เชิญรับยาค่ะคุณประเทศไทย
หายไวไวนะคะ คุณหมอ"
"ความรู้ผม มีเท่าไหร่ก็ไม่พอ
ได้แต่รอวันตายจึงหายดี ... "
มดส้มจ่อย
ปากเกร็ด,๒๕๕๓
(เขียนขึ้นหลังจากป่วยด้วยโรคไข้หวัดใหญ่เมื่อไม่นานมานี้)
เราอ่านแล้วชอบ